اين آخرين پست در اين سال هست كه مي نويسم !

امسال هم گذشت ... باز بدون تو !  

سال ديگه هم ميگذره ولي غزاله هنوز اميد داره !

غزاله به همه كساني كه قبل از مردنش مرگشو آوردند ثابت خواهد كرد كه شوق زنده ماندنش بيشتر از همان خودخواهان غريبه است !

هميشه وقتي سال نو ميشه همه يادشون به پارسال همون لحظه هم مياد ...

و الان غزاله ي امروز به ياد دستان پر مهر ديروزت سال را نو نميخواهد !

اما تعريف خنده هايت را كه مي شنود دلش آرام ميگيرد !

سالي پر از عشق و معرفت را براي همه دوستان گلم آرزو ميكنم . و ازتون ميخوام دستاي كسي رو كه دوستون داره تو اين سال خالي نذاريد ... دوستون دارم تا سال آينده خداحافظ ...

يه عزيزي گفت اينجا فقط جاي زدن حرف دله

آره راست ميگفت ...

دنبال حرف دلم تو اين روزا گشتم ...

چيزي جز اين پيدا نكردم :

دلم تنگ شده

تو كه دوسم داشتي چرا ؟!

آسمان سربي رنگ!

من درون قفس سرد اتاقم

دلتنگ...

مي پرد مرغ نگاهم

تا دور...

آه باران باران !

پر مرغان نگاهم را شست...

از دل من اما

چه كسي

نقش او را خواهد شست؟ ... !

من با عشق آشنا شدم، و چه کسی اين چنين آشنا شده است؟ هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود. هنگامی لب به زمزمه گشودم، که مخاطبی نداشتم، و هنگامی تشنه ي آتش شدم، که در برابرم دريا بود و دريا و دريا...

- هيچ وقت نخواسته ام جاي فرشته اي باشم که تاريخ را مينويسد.
روزهاي تکراري، داستانهاي تکراري، سرنوشتهاي تکراري .
بيچاره فرشته ...
روز آخر، تمام يادداشتهاي او ، کوچکترين نقطه عالم را هم پر نخواهد کرد.

- وقتي اميد در بهشت نيست، پس براي زمين معجزه است. و من هنوز با «اميد» زنده ام.

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

ويكتور هوگو

چیزی نشد! بادی وزید و گلی پرپر شد! یا به قولی؛ گلی رویید و بادی پرپر شد... بارانی آمد و زمینی گِل شد، زمین، زمین ویلا نبود؛ تکه ای از بیابان برهوتی بود...

عجیب نبود! صدایی آمد و گوشی ان صدا را نشنید؛ دلی خندید و چشمی به درد آمد... ساده ی ساده! همین ها را می گویم که باید دید... اما کو چشمی؟ صدا، شاید صدای غرش طوفانی هر چند کوچک بود...